Fotograf


-warszawa
-Koszalin
-poznań
-Łódź
-Kraków
-rzeszów
-lublin
-Kielce
-Gliwice

Reklama
http://pozycjonowaniepiaseczno.pl
A A A

Zastosowaniu pręta zębatego

zastosowaniu pręta zębatego z zębatką i prowadnicy linowej lub równoległowodu przeciwwaga jest zbyteczna. Przy stosowaniu pręta zębatego z zębatką należy pręt umocować wzdłuż ko­lumny i zapomocą zębatki przesuwać urządzenie w kierunku pionowym, przy czym użycie odpowiedniego zacisku eliminuje potrzebę stosowania przeciwwagi. Fotoamatorzy najczęściej jednak nie rozporządzają takimi elementami konstrukcyjnymi. Gdy jako kolumnę stosuje się metalową ru­rę, wtedy — jeśli jej średnica wewnętrzna nie jest zbyt mała — przeciw­wagę można umieścić w rurze. Jeżeli przeciwwaga ma takie wymiary, że urządzenie znajduje się w równowadze, to układ regulacji wysokości można łatwo obsługiwać i zaciskanie urządzenia w odpowiednim położe­niu nie jest takie ważne, ponieważ ciężar urządzenia nie musi być przez zacisk utrzymywany.Przedstawiony na sposób prowadzenia i umocowania powiększalnika jest przeznaczony dla układu z przeciwwagą, aby urządzenie dało się łatwo przedstawić. Gdy nie stosuje się przeciwwagi, zamek mocujący musi być zwymiarowany bardzo stabilnie. Styk między kolumną i obejmującymi ją ściankami występuje w trzech punktach lub liniach, co daje gwarancję dobrego zaciśnięcia. Przy wykonywaniu zamknięcia mocującego trzeba zwrócić uwagę na to, że dźwignia zamykająca przy mocowaniu musi dać się przesunąć kawałek poza martwy punkt i musi w nim pozostać, aby niechcący nie została odbita do tyłu. Jeszcze jedną propozycję przedstawiono na Układ ten nadaje się przede wszystkim do kolumn ustawianych skośnie, ponieważ wtedy odle­głość między kolumną i powiększalnikiem może być stosunkowo mała. Regulacja ustawienia powiększalnika odbywa się za pomocą pokrętła ręcz­nego za pośrednictwem linki, którą nawija się jedno- lub dwukrotnie na rolkę prowadzącą. Powiększalnik przesuwa się przy tym po obydwu rów­noległych listwach mocowanych do kolumny. Punkty ślizgowe powinny być dobrze dopasowane, jeżeli prowadzenie ma pracować bezbłędnie. Na ko-* lumnę nadaje się sztywna rura stalowa lub duraluminiowa; można jednak zastosować pręt o czworokątnym profilu. Funkcję płyty podstawy spełni np. deska kreślarska. Podane powyżej przykłady wykonania różnych podzespołów konstrukcyj­nych powiększalnika mogą, lecz naturalnie nie muszą, być wykorzystane, ponieważ ich zadaniem jest pokazanie odpowiednio dobrego rozwiązania. Na zakończenie trzeba jeszcze wspomnieć, że powiększalnik można uzyskać również przez przebudowę aparatu fotograficznego na płyty lub rzutnika. Przede wszystkim czas przeznaczony na przebudowę rzutnika w porówna­niu z czasem wykonania całkowicie nowego powiększalnika jest znacznie mniejszy, gdyż powiększalnik jest również rzutnikiem. Naturalnie wymaga­nia (np. siła światła i odległość na jaką rzuca się obraz) w obu przypadkach są inne. Ponisej opiszemy trzy przykłady powiększalników przeznaczo­nych do różnycn zadań.Źródłem światła jest żarówka z mlecznego szkła 75 W z oprawką E27. Ze względu na niezbędną wielkość powierzchni oświetlanej (gdyż pracuje się bez kondensora) nie należy stosować nowoczesnych małych żarówek z oprawką E14, a przynajmniej ograniczyć ich używanie do powiększeń z negatywów małoobrazkowych 24X36 mm (przy formacie klatki filmu 18X24 mm utrudnia to ustawienie położenia lampy na osi optycznej). Inaczej jest, gdy ma się kondensor przynajmniej z jedną soczewką Kształt obudowy żarówki jest tutaj nieistotny, jeżeli weźmie się pod uwagę światłoszczelność i odporność na wydzielające się ciepło. Zasłonięte otwory wentylacyjne (u dołu, po bokach i u góry) są zasadniczo zbędne, jednakże chronią żarówkę i materiał przed przegrzaniem. Do tego celu stosuje się na ogół wyroby metalowe o kształcie cylindrycznym., np. do­brze nadające się garnki kuchenne (o wysokości 150 mm i 0 = 100 mm).